Martíneztarren lau belaunaldik eta Ordiziako beste hainbeste familiak oroitzapenez bete dute jatetxea. Bere 136 urteko ibilbidean, herriko ostalaritzaren erreferente bihurtu da, eta orain etapa berri bati ekingo dio. Xabier Martinezek lekukoa Igor Garikanori eman dio, azken 30 urteotan bere eskuineko eskua izan denari.
Urtero bezala, inauterien ondoren, Martínez jatetxeak ohiko lehen oporraldia hartzen zuen. Oraingoan, batez ere, lokala eguneratzeko lanak egiteko baliatu dute, asmo handirik gabe, San Jose egunaren inguruan berriz irekitzeko helburuarekin; gaur egun ere familia elkargune izaten jarraitzen duen data da hori. Obrak amaitzeko aste batzuk gehiago behar izan ondoren, apirilaren 15ean, oraindik pintura usaina nabarmen zuela, establezimenduak ateak berriro ireki zituen eta giro ederrean bildutako jendeari pintxo-pote oparoa eta zaindua eskaini zion.
Martínez, herrian ezagun den moduan, 1890ean ireki zuen José Martín Martínezek, gaur egun oraindik Santa Maria kalean dagoen eraikin berean. Orduan ‘Fonda Urdaneta de Martínez’ izena zuen, eta jatetxea, ostatu zerbitzua eta posta-geltokia zen; bertan zaldiak aldatzen zituzten eta Madril-Irun ibilbidea gurdiz egiten zuten bidaiariak hartzen zituzten. Gainera, asteko merkatuaren erakarmen handia zuen erreferentziazko herria zen Ordizia, eta trenbidea iritsi berria zen garai hartan. ‘Fonda Urdaneta de Martínez’ jatorrizko ikurra oraindik ere ikus daiteke, marko batean, jangelarako sarbidean dagoen korridore zabalean.
José Martínen ondoren, bere seme Gregoriok hartu zuen lekukoa, familiaren bigarren belaunaldi gisa. XX. mendearen hasieran, Juana Urmeneta emaztearekin batera, gurdi eta diligentzien ordez lehenengo ibilgailu motordunak iritsi zireneko aldaketa handia bizi izan zuen. Fonda Martínezek “auto zerbitzua” eskaintzen hasi zen, egurrezko hagunak zituen Fiat berria erabiliz. Herriko bizitzan gertakari handia izan zen hura, eta gaur egun ere dokumentazio grafikoa eta idatzia gordetzen da. Gainera, senar-emazteek eraikina altxatu eta handitzeko lanak egin zituzten. Garai hartan, fondak —denda, taberna, jatetxea, ostatua eta abar zenak— sifoiak egiten zituen, izotza saltzen zuen eta taxiaren etorrerarekin gasolina ere bai.
Gregorio eta Conchita Telleriaren seme zen José Martín berri batek hartu zuen gero lekukoa. Familia tradizioaren oinordeko on gisa, negozioa garaiko behar berrietara egokitu zuen, eta fonda berritu zuen: ostatu izateari utzi eta taberna eta jatetxe hutsa bihurtu zen. Goiz hil ondoren, Conchitak hartu zuen Martínezeko sukaldearen ardura, eta gaur egun duen erreferentziazko mailara eraman zuen. 2000. urtean erretiroa hartu zuenean, barran eta sukaldean bost seme-alabek lan egin behar izan zuten, eta Xabierrek erabaki zuen Donostiako Sukaldaritza Eskolan irakasle zuen lana uztea familiaren etxeko sukaldearen ardura hartzeko.
Bizitza osoa familiako jatetxean lanean eman ondoren, eta negozioaren buru mende laurden bat baino gehiago egin ostean, Xabierrek Igor Garikanori eman dio orain lekukoa; sukaldea ez ezik bezeroak ere primeran ezagutzen ditu hark. «Zentzu hertsian bosgarren belaunaldia ez bada ere, hala balitz bezala da», azaldu du Xabierrek. Rida Benyahya gazteak lagunduko dio etapa berri honetan, taberna eta jangela gidatuz. «Tangerren jaio zen, Gipuzkoara etorri zen, Peñascalen ostalaritza ikasi zuen, gurekin praktikak egitera etorri eta geratu egin zen. Duela bost urte izan zen hori. Primeran egokitu da, argi dauka eta ilusio handia du; beraz, aurrera», aurkeztu du Igorrek.
Mende bat baino gehiagoz, Martíneztarren etxeko errezetak izan dira plateretako protagonistak, eta Igor Garikanok horri eutsi nahi dio. Legatz betea oraindik ere etxeko plater ikurretako bat da, eta albondiga bokadiloa benetako gastronomia-mailara eramatea ere lortu dute. Horren harira, Igor Garikanok azaldu du establezimenduak bere esentziari, izateko arrazoiari eta ondareari leial izaten jarraituko duela; ondorioz, tokiko produktuari, azokari eta mimoz egindako sukaldaritzari ere bai, «eta beti bezeroek proposatzen digutenari adi, haiek harritzeari uko egin gabe».