Ez dakit hala den, nik ere ez du erabat garbi egia esatea nahi baduzue, baina bada buruan bueltaka dudan kezka bat azkenaldian. Beldurrak beldur, eta kezkak kezka, ordea, izuaren makinak ez du atsedenik hartzen, eta egunero itxura okerragoa du gure seme-alabei uzten ari garen munduak.
Bai, nahiko negatibo nabil, hori ere egia da, baina egunero zibilizazio bat desagertuko denaren mehatxuak jasotzen ari garen honetan, gurea ere desagertzeko arrisku larrian dagoela gogorarazi didate Donostian Espainiako erregearen omenez jokatzen den kopa bat irabazi duten gazte gipuzkoar batzuk. Bai, hainbeste denbora iritzi artikulu bat idatzi gabe, eta futbolak ekarri nau hona, sentitzen dut.
Errealak titulu bat irabazi zuen larunbatean, bigarrena sei urtetan, baina denok dakigu, epe motz-ertainean halakorik errepikatzeko aukerak urriak direla. Ez naiz hona futbolaz, bilakatzen ari denaz edo gaur egun sustatzen dituen balioez hitz egitera etorri. Eztabaida ezina baita, final honek herrialdean suposatu duen poz kolektiboa eta komunitate sentimendua aspaldi ez zela ikusten kalean. Testuinguru horretan, milaka pertsona batu ziren larunbatean hainbat herritan jarritako pantaila erraldoietara, eta baita, astelehenean Donostian zehar antolatutako ospakizunetara ere.
Milaka gipuzkoar horiek, tartean haur zein gazte askok, Alderdi Eder hartu zuten beraien idoloen hitzak entzuteko grinaz. “GUazen!” lelo izan zuen asteburuan lehen aldiz GU baten parte izan zirela sentitu zuten askok, udaletxeko balkoi azpian itxaron zituzten Errealeko jokalariak. Jokalari atzerritarrak batzuk, eta gipuzkoarrak besteak. Baten bat, zure herrikoa, zure amaren lagun horren lehengusua, edo zure ondoko portalean hazi zena bestea. Kalean topatu eta argazki bat eskatu zenion hartan, irribarre batez eta zure hizkuntzan erantzun zizun hori.
Bertara, seme-alabekin gerturatu ziren gurasoak etorri zitzaizkidan burura ospakizuneko bideoak ikustean. Imajinatu nituen, euskararen aurkako oldarraldiaren garai hauetan, seme-alabak xaxatzen, korrontearen kontra, euskaraz egin dezaten. Maitasunez azaltzen gure hizkuntzak besteek bezalaxe balio duela. Eta gurea delako, zaindu egin behar dugula. Gurea delako, Erreala animatzen dugun bezalaxe.
Guraso horiek imajinatzen ditut jokalariak aurkezpen osoa gazteleraz egingo zutela iragarri zutenean. Gaztelania hutsean, ezta elebitan ere. Eta alboan, guraso horien seme-alabak, pentsatzen, gurasoek esaten dietena, ez dela agian erabat egia. Eta zergatik ez, “para que nos entendamos todos”, hobe dela erderetan hitz egitea.